Net zoals jij heb ik een onvervulde kinderwens.

Verder ben ik een (oudste)dochter, (schoon)zus, tante, nicht, vriendin, collega, buurvrouw....

Pas drie jaar geleden durfde ik, na dertig jaar, te praten over mijn onvervulde kinderwens. Dertig jaar hield ik mijn verdriet en mijn emoties voor mezelf.

Jij hoeft daar niet zolang mee te wachten.

Waarom ik zolang zweeg? Eind 2023 kwam ik tot het besef dat ik nooit iets voor mijzelf had gedaan. Ik stond altijd klaar voor anderen.

Ik herinner me nog de dag dat ik besloot mijn handwerken weer op te pakken. Ben naar een wolwinkel gegaan en heb garen gekocht om na 22 jaar weer te beginnen met haken. Wat voelde ik mij heerlijk en wat was ik trots dat ik dit voor mijzelf durfde te doen.

Mijn partner? Die vond het maar een vreemde, belachelijke actie en vernederde en minachtte mijn haakwerk waar ik zo super blij mee was.

Maar ik zette door.

 

In die periode vond ik ook mijn schrift vol aantekeningen terug uit de tijd dat ik fertiliteits-behandelingen onderging. Ik heb al die informatie erbij genomen en begon met schrijven. Schrijven is altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Als kind en puber hield ik al een dagboek bij en schreef ik verhalen. Schrijven helpt me om mijn gedachten en gevoelens te verwerken en om mijn hoofd leeg te maken. Hoe meer ik schreef, hoe meer herinneringen bovenkwamen. Het was emotioneel, maar het deed me goed.

Ik heb mijn boek uitgebracht

Vriendinnen stimuleerden mij om het verhaal naar buiten te brengen, er een boek van te laten maken. Ik vond dat wel een heel spannend idee, want daarmee kwam mijn verhaal "op straat" te liggen. 

Eerst begon ik kleine stukjes van mijn verhaal te delen op sociale media om er alvast aan te “wennen” dat mijn verhaal bekend werd aan de wereld.  Het werd goed ontvangen, ik kreeg veel positieve reacties. Er was natuurlijk ook verbazing, want bijna niemand wist van mijn onvervulde kinderwens, niemand wist dat ik al zolang leed.

Uiteindelijk heb ik mijn verhaal als boek uitgebracht. Dat was in eerste instantie dus helemaal niet mijn bedoeling. Ik schreef over mijn verdriet om het zelf te verwerken, om mijn onvervulde wens een plaats te geven.

Mijn masker

Jarenlang zei ik altijd tegen iedereen dat het goed met mij ging. Dat deed ik uit zelfbescherming.

Ik durfde namelijk niet eerlijk te vertellen hoe diep mijn verdriet was, hoe laag mijn zelfbeeld was en hoe zwaar mijn minderwaardigheidsgevoel. Ik overleefde. Ik stortte me op mijn werk, verstopte mij achter een masker, glimlachte en zorgde voor iedereen behalve voor mezelf.

Wat is mijn ommekeer geweest?

Ongeveer 30 jaar geleden zag ik een interview op tv met Rik Felderhof in het programma De Stoel. Kunstenares Lies Lobatto werd geïnterviewd. Wat zij toen vertelde heeft mij eigenlijk niet meer losgelaten. Ze heeft na het overlijden van haar man, haar leven met 180 graden omgedraaid. Ze leefde een leven als echtgenote en deed alles wat van haar verwacht werd, maar voelde haar daar niet prettig bij.

Ze is na het overlijden van haar man gaan doen wat ze leuk vond, zich gaan kleden waar ze zich prettig in voelde, ging met mensen om die haar energie gaven en is kunstenares geworden. Het heeft een hele diepe indruk op mij achtergelaten. Ik wilde zijn zoals zij, maar durfde dat toen, 30 jaar geleden, niet. Ik durfde niet vanachter mijn masker uit te komen en zichtbaar te worden. Vervolgens ben ik het al die jaren “vergeten” en leefde mijn leven verder, vanachter een masker.

Begin 2025 herinnerde ik mij Lies Lobatto weer. Via YouTube heb ik het interview teruggevonden en het raakte me opnieuw enorm. En weet je wat? Nu deed ik er wel iets mee.

Ik gooide mijn leven drastisch om. Ik veranderde mijn interieur en mijn kleding, ik begon veel meer kleur te gebruiken en te dragen. Ik werd weer mijzelf, de Justa van toen ik 18 was. Ik voelde mij als herboren. Ik ga om met mensen waar ik energie van krijg en doe dingen die ik leuk vind. Samen met mijn hond geniet ik iedere dag van het leven. Ik ben daar enorm dankbaar voor. Ik ben weer gelukkig!!

Naast handwerken wat ik ben blijven doen, schrijf ik veel, lees ik graag en geniet ik van beeldhouwen waarbij ik creaties onder mijn handen laat ontstaan. Ik vind het heerlijk om met mijn hond te wandelen. Volg af en toe een leuke workshop en spreek af met een vriendin. Ook bezoek ik regelmatig een tweedehands markt of een kringloopwinkel.

Van al deze leuke dingen krijg ik energie en voel ik mij gelukkig.

 

Dat gun ik jou ook.

Ik wil jou graag helpen jezelf terug te vinden.

Zodat je ook zonder kinderen een compleet en waardevol leven mag leiden. En je je weer betekenisvol, gelukkig, blij, vrij en creatief voelt.

Samen kunnen we een weg gaan bewandelen zodat jij ook weer wordt zoals je vroeger was.

Voordat je werd geleefd.
Voordat je werd opgeslokt door dagelijkse verplichtingen om je wens in vervulling te laten gaan.
Voordat je al die dingen deed die van je werden gevraagd.
Voordat je begon met pleasen.

Lijkt je dat niet fijn?

Maak een vrijblijvend kennismakingsgesprek met mij. Samen kijken we waar jij nu staat en waar je naar toe wilt.

Ik snap dat dit een grote stap is voor je. Maar ik begrijp je. Ik weet wat je doormaakt. Mijn wens kwam niet uit en dat zal ook nooit meer gebeuren.

Je mag verdrietig zijn, maar je mag gaan leren dat het draagbaar kan worden.

Natuurlijk ben ik ook af en toe nog verdrietig. En word ik soms nog getriggerd door een situatie.

Maar weet je? Het regelt mijn leven niet meer. Het blijft niet meer hangen.

Ik heb nu andere dingen in mijn leven waardoor mijn leven zinvol is ook zonder eigen kinderen.

En dat kan voor jou ook.

Wil je jouw verhaal met mij delen?

Plan een kennismakingsgesprek. Laten we kijken of er een klik is. Als dat zo is, help ik je graag de volgende stap te zetten.

Wil je alvast mijn hele verhaal lezen? Het geeft je troost en herkenning.

Je bent niet alleen, je bent niet de enige.

Bestel hier het boek “Stille Tranen, mijn onvervulde kinderwens”